Lieve Floortje, je mooie bruine ogen kijken op zoveel manieren de wereld in. En omdat jij met die ogen wat wilt zeggen is het zaak dat ik ze goed bekijk en “lees”.

Dat is lastig, vaak kan ik niet bedenken wat jouw ogen willen zeggen. Want ik kan jouw gedachten niet lezen. Zoals je dat doet bij een baby, je denkt aan alles wat er op dat moment van de dag “dwars” zou kunnen zitten. Bij jou is dat toch gecompliceerder. Jij huilt nooit, je kunt niets zeggen. Je kunt niet wijzen naar je eigen lijf. Je kunt niet zelf een andere houding aan nemen. Je kunt niets doen om de aandacht naar je toe te trekken en je niets doen om ons duidelijk te maken dat je iets wilt of dat er iets niet goed is !

Jij kunt alleen maar kijken. Ik volg mijn gevoel en hoop dat ik jouw uitdrukking goed interpreteer. Als ik me goed voelt lukt dat allemaal best en heb ik er vertrouwen in dat het goed is. Als ik niet zo lekker in mijn vel zit wordt het al lastiger. De twijfel voert dan de boventoon.

Regelmatig is het ook heel duidelijk wat je wilt zeggen, jouw ogen stralen en het spat er van af; je bent blij me te zien, je houdt van me, je voelt je gelukkig. Ja die stralende ogen en lach geven mij vertrouwen, in mezelf, dat ik het goed doe met jou. Ik hoef niet te twijfelen, het is goed, zo samen !!

Je hebt ook een hele lieve blik, een soort wijze uitstraling waarin je ogen heel zacht maar intens naar mij kijken. Waarmee je zegt, lieve mama, ik hou van je, ik vertrouw je, wat er ook gebeurt, samen met jou kom ik er wel doorheen.

Die blik ontroert me. Jij die zo kwetsbaar bent en met deze blik zich veilig en vertrouwd voelt bij mij. Wat bijzonder.

Afgelopen week had je die blik ook. Ik vertelde je dat we naar het ziekenhuis moesten omdat je PEG-J sonde vervangen moest worden. Dat het nu anders was dan daarvoor en ik ook niet helemaal wist hoe het zou lopen.  Volgens nieuw protocol moet deze ingreep op de OK plaatsvinden en onder algehele narcose. Jouw blik vertelde me; oke mam, als jij met me meegaat zal het wel goed komen, ik vertrouw op je ! En dat beloofde ik je ook, ik blijf bij je en het komt goed.

Later die dag voelde ik me een verraadster. Er liep van alles verkeerd ( geen verdovingszalf, 2 keer moeten prikken om een naaldje te zetten, zat het naaldje toch niet goed waardoor de narcose vloeistof, die gemeen prikt en pijn doet, subcutaan liep,  je alsnog het kapje over je neus kreeg en je al hoestend en proestend weg zakte. ) En ik…..stond er bij en keek er naar. Ik maar zingen en verhaaltjes vertellen, sorry Floor, dat ze je pijn doen en nog een keer en oja die anhestesie doet heel veel  pijn, sorry lieverd, wat zijn ze gemeen.  Arghhh!!

In het uur dat ik daarna zat te wachten en wortel te schieten, waarom duurt het zo gruwelijk lang ?, had ik een hekel aan mezelf, hoe kun je je kind zo overleveren aan al dat gepruts, verdorie, en waarom duurt het zo lang ? ik heb alle scenarios voor bij zien komen.

Hoe kon ik jouw vertrouwen zo beschamen ? waardeloos !

Jij bent gelukkig een ijzersterk moppie en mocht al snel mee naar huis. Het weekend ben je goed door gekomen en het leek of je geen last hebt gehad van de ingreep. Ik zal morgen, als we weer een uitstapje hebben, naar de tandarts, alles met je doorpraten. Dat ik de volgende keer beter mijn best zal doen er voor je te zijn en goede zorg op te eisen. Ik heb jouw verhaal al verteld aan het ziekenhuis en ze gaan er iets mee doen.

Lieve Floortje, ik wens ons nog veel mooie blikken toe; van ik hou van jou, helemaal tot aan de maan en terug.